Schaterend slaat Olga zich op de knieën. Desiree heeft zojuist haar gebit uitgedaan om te laten zien hoe ze mannen wegjaagt die haar te opdringerig zijn. Samen komen ze niet meer bij van het lachen. Na alles wat ze hebben meegemaakt op de tippelzone aan de Keileweg zijn de meiden blij dat ze elkaar hebben.

Met ongeveer dertig vrouwen wonen ze in een huis van één van de intensief beschermd wonen voorzieningen geleid door Bouman Geestelijke Gezondheidszorg. Na sluiting van hun werkplek aan de Keileweg in september 2005 hebben de vrouwen gekozen voor deze vorm van opvang.

Op de gangen van het huis maken de tekeningen aan de muur duidelijk hoe zeer de vrouwen hechten aan hun nieuwe leefomgeving. Kamers zijn met zorg ingericht. Een rooster dat in de keuken hangt zorgt voor een verdeling van dagtaken als boodschappen doen en koken. Die taken, maar ook de werkzaamheden die ze een aantal dagdelen per week uitvoeren in het activiteitencentrum, brengen structuur aan in hun leven.

Niet alle vrouwen komen van de Keileweg. Sylvia bijvoorbeeld heeft door vervelende gebeurtenissen zoals ze zelf zegt “haar huis opgesnoven” en ook zij probeert in de beschermd wonen voorziening haar leven weer op orde te krijgen.

De vrouwen in het huis hebben een verslavingsverleden maar een regel is dat ze nog één dag in de week mogen gebruiken. Methadon wordt dagelijks verstrekt.

Medicijnen, gesprekken met een psychiater en professionele begeleiding die 24 uur per dag aanwezig is, helpen de vrouwen in hun streven een nieuw bestaan op te bouwen.

Uiteindelijk willen de meesten van hen niets liever dan weer zelfstandig deelnemen aan de maatschappij.